„Kontrabasista” to opowieść człowieka sfrustrowanego otaczającym go światem, samotnością i niemożliwością osobistej ekspresji, miłośnika i niewolnika własnego instrumentu. Bohater z jednej strony jest dowcipnym, błyskotliwym i oczytanym intelektualistą, z drugiej strony chwiejnym psychicznie i niedowartościowanym muzykiem zasiadającym w ostatnim rzędzie Orkiestry Państwowej

"Ach chciał mieć ten zapach! Zdobyć go, ale nie poczynać sobie tym razem tak nieskutecznie i niezdarnie jak wtedy na rue des Maras. Nie, zapach dziewczyny zza muru chciał sobie naprawdę przyswoić, ściągnąć go z dziewczyny jak skórę i uczynić swym własnym zapachem".