Pomysł powieści zasadza się na pozornie prostym schemacie. Dwóch przyjaciół i ich rodziny a pomiędzy tym zaginiona teczka, pełna dolarów i złota. Trzeba ją bezsprzecznie odzyskać, ale z powodu wypadków losowych i komplikacji towarzyskich okazuje się to niezbyt proste.

Pomysł powieści zasadza się na pozornie prostym schemacie. Dwóch przyjaciół i ich rodziny a pomiędzy tym zaginiona teczka, pełna dolarów i złota. Trzeba ją bezsprzecznie odzyskać, ale z powodu wypadków losowych i komplikacji towarzyskich okazuje się to niezbyt proste.

   Nie wiem, jakie są odczucia innych czytelników, ale mnie Elunia, czyli krowa niebiańska, doprowadza do szewskiej pasji.    
    Kiedy nieśmiało zwierzyłam się autorce z moich doznań, ucieszyła się w sposób absolutnie widoczny.
    - Przecież o to mi chodziło! Czyli udało się!

Powieść dokumentalna?
Brzmi dość niekonwencjonalnie zważywszy, że mówimy o pogodnym kryminale.
A jednak…

Bohaterki Studni przodków, a więc Teresa, Lucyna, mamusia i sama Joanna to kobiety właściwie bez wieku, a dokładniej – ciągle młode. Może powoduje to sposób opisywania, może dialogi jak u rozbrykanych dziewcząt, może charakterystyki ich osobowości, a może wszystko na raz. (…)

„Romans wszech czasów” ukazał się w roku 1975, od razu zresztą zaskarbiając sobie entuzjazm pań chętnych, by je dotykał jakiś nieziemskiej urody zaklinacz kobiet; ale i innych osób spragnionych wielkiej miłości. Do dziś zresztą wywołuje entuzjastyczne westchnienia w niejednej piersi, gotowej poddać się czarowi jakiegoś kolejnego Marka.

Złota mucha poza typową kryminalną intrygą to też jakby ukryty podręcznik. Bo, jeśli na początku sceny, wydobywanie bursztynu wydaje się nam egzotyczne i dostępne tylko garstce zapaleńców, tak już w środku powieści mamy ochotę nałożyć długie spodnie, wejść do wody z wybierakiem, a potem grzebać w „śmieciach”. (Marta Węgiel)

- Jak się Panu podoba sposób rozwiązywania problemów małżeńskich proponowanych przez Joannę Chmielewską?
- Jest bardzo krańcowy (śmiech). Na szczęście wszystko jest utrzymane w aurze komediowej i nie ma w tej historii niczego krwiożerczego, zwłaszcza, że nie kończy się zabójstwem. (Marian Opania)

- Jak się Panu podoba sposób rozwiązywania problemów małżeńskich proponowanych przez Joannę Chmielewską?
- Jest bardzo krańcowy (śmiech). Na szczęście wszystko jest utrzymane w aurze komediowej i nie ma w tej historii niczego krwiożerczego, zwłaszcza, że nie kończy się zabójstwem. (Marian Opania)