Miłośnicę Marii Nurowskiej można by nazwać powieścią biograficzną, w której życie Krystyny Skarbek przeplata się z losami dziennikarki Ewy, badającej jej dzieje. Sama autorka nazywa swój utwór fabularyzowaną biografią. Dziennikarka tak dalece zagłębia się w życie Krystyny, że zaczyna ono nad nią dominować. Urok dawnej bohaterki oddziałuje nawet teraz, kiedy już dawno nie ma jej wśród żywych.
Aż wstyd się przyznać, ale nie znałam wcześniej Krystyny Skarbek. A to przecież postać Jamesa Bonda w polskim wydaniu, za granicą znana pod pseudonimem Christine Granville (na marginesie warto wspomnieć, że krążą pogłoski, jakoby Krystyna była przez pewien czas związana uczuciowo z Ianem Flemingiem, twórcą postaci Agenta 007). Podczas wojny była tajną agentką polskiego podziemia, później współpracowała z wywiadem brytyjskim. W czasie akcji odznaczała się odwagą i bezkompromisowością. Znana była ze słabości do mężczyzn i równoczesnej siły charakteru. Jej ojciec był polskim szlachcicem, a matka pochodziła z bogatej rodziny żydowskiej. Krystyna, niczym prawdziwa kobieta, pragnęła się odmłodzić - korzystając ze zmiany tożsamości, odjęła sobie sześć lat. Pomimo swej kobiecości jednak nie lubiła nosić błyskotek. Nigdy nie założyła nawet, podarowanego jej przez Kowerskiego, naszyjnika, mimo że miał dla niej duże znaczenie emocjonalne. Krążą plotki, że ,,kobiety jej nienawidziły, mężczyzn intrygowała, lgnęli do niej".
Choć może nie we wszystkich budziła takie same emocje, Marię Nurowską zaintrygowała do tego stopnia, że napisała o niej książkę, która ukazała się w 1998 roku, a w minionym doczekała się wydania mówionego.
Lektorka czytająca powieść
Miłośnica - Magdalena Cielecka - została dobrana wyjątkowo trafnie: brzmienie jej głosu komponuje się z opowieścią, pomaga w odbiorze, daje przyjemność słuchania. Dzięki niej już po chwili możemy więc, wspólnie z dziennikarką Ewą, dać się porwać historii: wertować stare notki prasowe i albumy, słuchać wspomnień tych, co znali Krystynę. Choć być może w zamierzeniu autorki było napisanie powieści o dziennikarce, która pracuje nad książką na temat trochę zapomnianej bohaterki, to okazuje się, że
Miłośnica staje się powieścią, w której na plan pierwszy wysuwa się Krystyna Skarbek. I to ona pozwala odkrywać prawdę o sobie, zostawiając niewiele miejsca dla próbującej ją poznać Ewy. Ciekawym zabiegiem Nurowskiej było wprowadzenie rzekomych fragmentów dzienników Christine. Ich narracja jest poprowadzona w tak sugestywny sposób, że podobnie jak wspomniany przez autorkę historyk - można uwierzyć w ich autentyczność. Pojawiają się w pewnych odstępach czasu i jak zdradza sama pisarka, swoją wiarygodność zawdzięczają najprawdopodobniej temu, że były pisane jakby pod dyktando Skarbkówny. Co ciekawe, ich język nie jest stylizowany na dawny, przedwojenny, raczej można by powiedzieć o jakiejś stylizacji emocjonalnej, wniknięciu w głąb psychiki bohaterki i w ten sposób uautentycznieniu dzienników. Tak pomyślana konstrukcja powoduje, że możemy się poczuć jak badacz, który tropi prawdę o nieco zapomnianej agentce. Prawda ta jednak ma w sobie tyle intymności, że z czasem nie możemy już patrzeć chłodnym okiem biografa. Krystyna i jej życie zaczynają intrygować, co sprawia, że nie sposób o niej zapomnieć.
| Fabuła |
5 |
| Interpretacja |
5 |
| Efekty specjalne |
|
| Grafika i estetyka opakowania |
5 |
| Jakość techniczna nagrania |
5 |
| Ogólne wrażenie |
5 |
