Nie sposób streścić całej książki Michaela Ondaatje'a, wielowątkowa fabuła, nagromadzenie postaci, ogromna ilość cytatów, porzucanie jednych historii dla innych, w dodatku mniej ciekawych, sprawia, że czytelnik ślizga się tylko po powierzchni tekstu.
Śmierć daje życie. Koniec zapowiada początek nowej historii. Dwie kobiety, umierają podczas połogu - obie rodzą dziewczynki, z których tylko jedna - Anna - ma ojca. Mężczyzna, w chaosie związanym ze śmiercią żony, decyduje się zaadoptować również drugie dziecko. Nazywa je Claire i postanawia wychować jak własną córkę. Siostry dorastają na farmie, u boku Coopa - ich przybranego brata. Chłopiec w dzieciństwie był świadkiem makabry, na oczach chłopca wynajęty parobek zabił całą jego rodzinę. Sąsiad - ojciec Anny i Clair - zlitował się nad osieroconym dzieckiem i przygarnął je do swojego domu. Tak poranieni i naznaczeni brakiem ludzie, próbują stworzyć rodzinę. Z czasem jednak, ich relacje stają się coraz trudniejsze. Clair potajemnie kocha się w Coopie, ten z kolei ma romans z Anną. Dziewczyny zaczynają ze sobą rywalizować. Wydarzenia nabiorą dramatycznego przyspieszenia, gdy ojciec przyłapie kochanków w łóżku. Rodzina ulegnie rozbiciu - od tej pory - każdy z jej członków będzie musiał w samotności zmagać się z życiem. Coop zostanie hazardzistą, Claire znajdzie pracę w San Francisco, a Anna wyjdzie do Francji, gdzie zajmie się badaniem życia i twórczości pisarza Luciena Segury. W jego losach dostrzeże zdumiewające podobieństwo do historii swoich bliskich. Anna, próbuje połączyć życie z literaturą, porusza problem śladu, który dana książka zostawia w swoim czytelniku. "Divisadero" jest, więc poniekąd również, utworem o pisaniu. I to chyba jedyny, naprawdę, warty uwagi wątek.
Nie sposób streścić całej książki Michaela Ondaatje'a, wielowątkowa fabuła, nagromadzenie postaci, ogromna ilość cytatów, porzucanie jednych historii dla innych, w dodatku mniej ciekawych, sprawia, że czytelnik ślizga się tylko po powierzchni tekstu. Pełno tu pseudofilozoficznych treści, których celem miało być zapewne podniesienie wartości, dość przeciętnej, powieści. W rzeczywistości jednak przytoczone cytaty uwypukliły jedynie marność prozy Ondaatje'a, stały się sztucznym elementem, nie do końca przemyślanej fabuły.
Trzeba mieć naprawdę silną wolę, żeby wysłuchać do końca tego audiobooka. W dodatku nagranie trwa aż 460 minut. Dobrze, że zostało ono podzielone na 76 plików mp3, z których najdłuższy trwa ok. 10 minut, można spokojnie przerwać słuchanie, bez obaw, że nie odnajdzie się przerwanego fragmentu. No cóż, miało być ciekawie i emocjonująco, było smętnie i nużąco. Nawet głos aktorki Magdaleny Cieleckiej nie zdołał tchnąć życia w papierowe postacie, o których szybko się zapomina.
| Fabuła |
2 |
| Interpretacja |
3 |
| Efekty specjalne |
brak |
| Grafika i estetyka opakowania |
4 |
| Jakość techniczna nagrania |
4 |
| Ogólne wrażenie |
3 |
