Audiobook: Fabian Błaszkiewicz SJ, ŹRÓDŁO PRAWDZIWEJ SIŁY, 2CD

Jak się okazuje, jedyne, co łączy te rekolekcje ze wspomnianym filmem, to potężna dawka humoru. Już od pierwszych słów jezuity zyskujemy pewność, że mamy do czynienia z czymś niebanalnym, wykraczającym daleko: tak poza schemat rekolekcji czy kazania, jak i wszelkich kursów i poradników. Przez dwie godziny słuchamy piorunującej mieszanki z zakresu teologii, psychologii (co ciekawe, traktowanej tu jako nauka dotycząca ciała człowieka, nie zaś jego ducha) czy zjawisk popkultury. Ojciec Błaszkiewicz potrafi w jednym cyklu wspomnieć Koheleta, Hioba, Monty Pythona, Kubusia Puchatka czy film Matrix. Czasem powołuje się na coś dla uzyskania efektu komizmu, czasem dla podparcia konkretnej tezy, a czasem "ot tak", pozornie mimochodem. Zawsze jednak takie wtrącenie jest jak najbardziej umotywowane, zawsze też potwierdza zarówno niezwykłą erudycję jezuity, jak i pójście z duchem czasu.

Nadążanie za aktualną modą i trendami przejawia się również w słownictwie: w znajomości specyficznego młodzieżowego slangu, w używaniu słów, np. z popularnym ostatnio członem ,,mega". Nawet jeśli nie jest to działanie właściwe z punktu widzenia językoznawcy, tutaj pozostaje jak najbardziej uzasadnione. Po pierwsze dlatego, że duchowny pracuje z młodzieżą, często zresztą młodzieżą trudną, której nie zjednałby sobie przesadną dbałością w warstwie językowej. Ponadto jego rekolekcje mają przecież ukazać, że Kościół, przy oczywistym zachowaniu tradycji, wcale nie musi być skostniały, tj. może mieć - i potencjalnie ma, co udowadnia jezuita - młodym ludziom wiele do zaoferowania. I to nie tylko wewnętrzny spokój czy poczucie równowagi, lecz właśnie tytułową, prawdziwą siłę do wybrania właściwej - czyli przede wszystkim własnej - drogi życiowej, do realizacji upragnionych marzeń i osiągnięcia wyznaczonych celów.

Zadziwiający jest fakt, że chociaż ojciec Fabian Błaszkiewicz skupia się na zaszczepianiu w człowieku siły i optymizmu, to w ciągu stu dwudziestu minut potrafi także obalić prawie wszystkie możliwe aspekty błędnego postrzegania przez młodzież religii i Kościoła. Opierając się na tekstach Jana Pawła II, neguje na przykład mit o konieczności powszechnego w chrześcijaństwie cierpienia i męczeństwa, określając je jako ,,wyższą szkołę jazdy" przeznaczoną tylko dla wybranych; w podobny sposób wyjaśnia też zasadę nadstawiania drugiego policzka, podkreślając, że także nie jest ona regułą dla każdego, a już na pewno nie odnosi się do wszystkich okoliczności. Krytykuje również jednostronne, tendencyjne przedstawianie wspomnianych Hioba i Koheleta, czy też funkcjonujący w świadomości wiernych wizerunek świętych, w którym podkreśla się cechy mogące raczej świadczyć o umysłowych zaburzeniach, nie zaś o świętości. Co ważniejsze, odpowiedzialnością za taki stan rzeczy o. Błaszkiewicz obarcza po części katechetów i nauczycieli, po części zaś sam Kościół, stwierdzając w końcu, że jeśli w czasie mszy nie znajdujemy pocieszenia, konkretnych rad i realnego wsparcia, nie powinniśmy dawać na tacę.

Ojciec Fabian, choć w żadnym momencie nie krzyczy, nie wypomina grzechów i nie straszy piekielnymi mękami, charyzmą dorównuje najbardziej nawet zajadłym kaznodziejom. Jego głos jest donośny, tubalny, wszystkie słowa wypowiadane są wyraźnie i bardzo poprawnie. Z kolei kiedy opowiada coś śmiesznego, nieraz przy tym improwizując, przywodzi na myśl monologi Grzegorza Halamy, rozbawiając zapewne niejednego słuchacza. Na pewno nikogo natomiast nie przestraszy - chyba że specjalnie, jak w naprawdę zabawnych anegdotach o kazaniu na temat szatana czy końcu świata. I czy to za humor, czy za pocieszające słowa, czy rzetelną ocenę i krytykę wielu aspektów katechezy, za jego kazania z pewnością wiele mu się od wiernych należy.