| | | | Inne produkty z tej samej kategorii | | | | |
Recenzja naszych ekspertów ,,Polska Piastów" w wersji audio! Sebastian Rusak, AudioBook.pl
 |
Autor: |
Paweł Jasienica
|
| Tytuł: |
"Polska Piastów"
|
| Czyta: |
Karol Stępkowski
|
| Czas: |
15 godz. 5 min
|
| Nośnik: |
2 CD MP3 |
| |
Wydawca |
Propaganda |
|
Posłuchaj fragmentu
|
Książki Pawła Jasienicy nie miały łatwej drogi do swoich czytelników. Najpierw cenzura PRL-u, potem, już w wolnej Polsce, postępowanie sądowe o ustalenie praw do spuścizny. Po tym jak w 2002 roku IPN ujawnił, że druga żona Pawła Jasienicy była tajnym współpracownikiem SB, córka pisarza ,,odmówiła zgody na kolejne wydania książek ojca, dopóki synowi jej macochy nie zostaną odebrane prawa spadkowe".
Sprawa zakończyła się 28 grudnia 2006, kiedy to uzyskała ona wyłączność na prawa autorskie do książek ojca. I wreszcie zaczęły pojawiać się nowe wydania książek Pawła Jasienicy, a jedna z nich pojawiła się jako audiobook.
Polska Piastów, pierwsza część jego wspaniałej pracy poświęconej dziejom Polski przedrozbiorowej, ukazała się nakładem wydawnictwa Propaganda w 2008 roku. Szara, ascetyczna okładka, a w środku dwie płyty CD (na pierwszej prawie 9 i pół godziny nagrania, a na drugiej 5 i pół), samo nagranie zapisane oczywiście w formacie mp3.
I już tutaj musi znaleźć się poważna uwaga! Niewątpliwym minusem tego audiobooka są bardzo długie pliki, niektóre nawet godzinne! Książka, ze względu na tematykę, wymaga pewnego skupienia, a czasem powrotu do jakiegoś wątku, dla np. rozjaśnienia sprawy dalszej. Niestety, tak długie pliki utrudniają poruszanie się po treści. Pozostaje tylko mozolne przeszukiwanie, minuta po minucie, nagrania w poszukiwaniu właściwego fragmentu. Rzecz denerwująca, tym bardziej, że podzielenie materiału na mniejsze pliki nie wymaga zbyt wiele wysiłku ze strony wydawcy.
To właściwie tyle, jeśli chodzi o minusy tego wydania. Treść przebogata. Oprócz samej Polski Piastów możemy usłyszeć przedmowę napisaną przez córkę Pawła Jasienicy, Ewę Beynar-Czeczott, dzięki której poznamy, kilka ciekawych informacji na temat okoliczności powstawania książki oraz samego, niełatwego, życia autora. Szczególnie istotne wydają się tutaj uwagi dotyczące zarzutów wobec tego dzieła. Jasienicy zarzucano personalistyczne pojmowanie dziejów, co dziś jest niewątpliwe jedną z największych zalet tej książki. Pisał on ,,o wielkich i mały ludziach tych czasów, o zwyczajach, twórcach, kronikarzach. Nie brakło refleksji nad przywarami i zaletami narodu".
W tym samym duchu, chodź już z innej pozycji (z punktu widzenia historyka, autora m.in. książki Dynastia Piastów w Polsce) wypowiada się autor wstępu Marek Kazimierz Barański:
,,Dzieje Polski zostały tu opisane poprzez dzieje ludzi, przede wszystkim władców, potomków Mieszka I". ,,Jasienica nie krył swych poglądów, sympatii czy antypatii. Jednych spośród opisywanych ludzi podziwiał, innych krytykował." Nie zawsze słusznie, dzisiejszy stan wiedzy zweryfikował pewne sądy.
Jasienica ukazał Polskę w kręgu kultury zachodnioeuropejskiej i skoncentrował się na historii politycznej. Autor wstępu ma kilka uwag, co do prawdziwości niektórych twierdzeń, ale - co sam zaznacza - wypowiada je, znając liczne odkrycia, które pojawiły się już po śmierci autora Polski Piastów, jak choćby ta o słowiańskim pochodzeniu Biskupina. Dziś wiemy, na podstawie nowych badań, że potężny gród w Gnieźnie powstał w X wieku, a nie jak widział to Jasienica w VIII lub nawet VII wieku.
Pierwsza płyta kończy się na rozbiciu dzielnicowym, natomiast początek drugiej to początek zjednoczenia - podział książki słuszny i bardzo wymowny.
Wszystko przeczytał Karol Stępkowski - aktor, reżyser, fotografik. Absolwent warszawskiej PWST i aktor teatrów: Powszechnego, Rozmaitości, Komedii w Warszawie oraz Polskiego w Szczecinie, stale współpracuje z teatrami: Dramatycznym, Wytwórnia, Academia, Polonia, Bajka, Na Woli w Warszawie oraz z Teatrem Polskim w Częstochowie. Czyta z przejęciem, choć nie zawsze wymawia właściwie obce nazwy np. miast, ale to tylko epizody. Całość świetna!
Wszystko kończy posłowie i nota wydawnicza. W posłowiu znajdziemy kilka informacji o źródłach i opracowaniach, natomiast w nocie wydawniczej pojawia się informacja o tym, że niniejsze wydanie oparto na edycji z 1967 roku, która była ostatnią edycją wydaną za życia autora. Wydawcy zaznaczają, bardzo słusznie zresztą, że Polskę Piastów trzeba traktować jak dzieło klasyka, stąd przyjęli zasadę ,,bardzo wstrzemięźliwego ingerowania w tekst".
I wreszcie ciekawostka: fragmenty recenzji Aleksandra Stępkowskiego (ciekawa zbieżność nazwisk), cenzora głównego urzędu kontroli. Wspaniały relikt po czasach słusznie minionych.
Dodaj recenzję |