Myliłby się, kto by przypuszczał, że na szyldzie wymienionego w tytule niniejszej opowieści zakładu gastronomicznego przy ulicy Zapiecek widniała dorodna minoga na przybranym zieloną pietruszeczką półmisku. Nic podobnego!

Wybrane felietony ze zbioru „Wysoka Eksmisjo", w których niezrównany mistrz polskiego i warszawskiego humoru kreśli przez pryzmat sali sądowej obraz przedwojennej Warszawy. Bohaterowie felietonów to osoby wyraziste i barwne, a zabawna warszawska gwara, którą mówią jest dodatkową atrakcją książki. Wiech to nie tylko satyryk piszący dla ludzi takich, jakich przedstawia w swych utworach. Do jego zagorzałych czytelników należeli też Antoni Słonimski, Stefan Kisielewski, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska czy Karol Szymanowski. Julian Tuwim nazwał go „Homerem warszawskiej ulicy i warszawskiego języka”.

Wbrane felietony ze zbiorów „Śmiech śmiechem", w których niezrównany mistrz polskiego i warszawskiego humoru przedstawia najbardziej zabawne, zarówno przedwojenne, jak i powojenne humoreski i reportaże. Mimo upływu lat, od chwili ich napisania niezmiennie bawią i przypominają nam, jak wyglądała dawna Warszawa i jakimi sprawami zajmowali się jej mieszkańcy. Nie dziwi zatem, że Wiecha czyta już czwarte pokolenie! Teraz możemy go także posłuchać. I to w świetnej interpretacji Zbigniewa Buczkowskiego.

Wybrane felietony ze zbioru „Helena w stroju niedbałem", w których Teofil Piecyk w przezabawny sposób przedstawia w swoich królewskich opowieściach historię Polski. „Wolę książkę, która ma niepoważne zamierzenia i poważne osiągnięcia od dzieł, które mają poważne zamierzenia i niepoważne osiągnięcia” – taką ocenę twórczości Stefana Wiecheckiego zawarł Antoni Słonimski, uzasadniając zgłoszenie Wiecha do nagrody Akademii Niezależnych. Tuwim nazywał go „Homerem warszawskiej ulicy i warszawskiego języka”, a do jego zagorzałych czytelników należeli też Stefan Kisielewski czy Karol Szymanowski.  

TYTUŁ PRZEZNACZONY TYLKO DLA SŁUCHACZY DOROSŁYCH.

 „Meneliki...” to zbiór historyjek o znawcach wszystkich alkoholi świata.

Prezentowane przez autora będą niewątpliwie atrakcyjną pozycją dla wszystkich odbiorców, także dla tych, którzy z twórczością Krzysztofa Daukszewicza stykają się po raz pierwszy i jeszcze nie mogą jej cytować na wyrywki z pamięci. Teksty gromadzone przez lata, niepozbawione soczystych wyrażeń i aktualnych odniesień społecznych, warte są nie tylko pogodnego, szczerego uśmiechu, ale także chwili refleksji.

II część zbioru felietonów mistrza Wiecha przedstawia kolejne, pełne niezwykłego uroku i dowcipu warszawskie humoreski i reportaże. Mimo upływu lat od chwili napisania niezmiennie bawią i przypominają nam, jak wygladała dawna Warszawa i jakimi sprawami zajmowali się jej mieszkańcy. Wiech dociera już do czwartego pokolenia! Spotkajmy się z nim i my!

W „Opowieściach z piwiarni” degustujemy różne „kufle piwa” stawiane szwejkologom i haszkologom w postaci nasyconych ostrą satyrą polityczną opowieści i humoresek. I tak „Piwo generalskie” to opowiadania, których echo daje się słyszeć w „Przygodach…”. Możemy degustować też „Piwo policyjne”, jako że ówczesne policyjne raporty z napisem „Dotyczy: Jaroslav Hašek” do dziś zalegają archiwa komisariatów w Czechach, Słowacji, Austrii, na Węgrzech i w Rosji. Nie gorsze jest też „Piwo wyborcze”